Thursday, April 2, 2009

La Tarara

La Tarara, sí;
la tarara, no;
la Tarara, niña,
que la he visto yo.

Lleva la Tarara
un vestido verde
lleno de volantes
y de cascabeles.

La Tarara, sí;
la tarara, no;
la Tarara, niña,
que la he visto yo.

Luce mi Tarara
su cola de seda
sobre las retamas
y la hierbabuena.

Ay, Tarara loca.
Mueve, la cintura
para los muchachos
de las aceitunas.

Posted by nómadas queer at 15:45:41
Comments

One Response to “La Tarara”

  1. David says:

    Hai uns meses, nun sarao/festa/churrascada á beira do Guadalquivir con Manuel Reyes (http://www.myspace.com/manuelreyesflamenco), Fernando López, Charo e outros moitos artistas co gallo da grabación dun disco mestizo/mezclao, tiven unha morriña moi grande que me afectaba, non pola distancia, senón pola impotencia/incapacidade dun pobo polo divertivento. Esa sensación, ese stimmnung (na linguaxe da Tiqqun) que nos afasta da vida, medra polas pedrás fálicas dunha Torre que xa non alumea nin ostias… moitos beijos desde “un sur de mil demonios”, par ti, amiga, que ainda sintes.
    David

Leave a Reply